میان  دوهزارو اندی سال که افتخار میکنیم بهش....

صدای سم اسب هایی که به زمین کوبیده شد... فریاد های وحشیانه ی سپاهیان ...خونهای  ریخته شده به حق و نا حق....

کوه های جمجمه و چشم های از حدقه بیرون امده... دستهای بریده شده. شمشیر نادر... عدل مظفر... شایدهم کمی قبل تر ....

گیرم که بوده یکی حاکم بین صدها و شاید هزاران... که سنگی نوشته بر پایه ی عدل....

برای وقتی که خود برگ تاریخ شدیم...

سرزمینی که رئیس جمهورش دور سرش هاله ی نور می دید...

مردمانش توی خیابان کورس مرگ می گذاشتند...

قهرمانان ملیشون دوپینگی از اب در میومدند...

هنرمندانش برای اینکه نقش پریان رو ایفا کنند با دیو همخوابه می شدند...

و مردمانش با خواندن کتاب و نه  حتی لحظه ای اندیشه ای از ان خود دچار سندروم خود فرهیخته بینی می شدند...

ما... جز برگه ای سیاه از ازین تاریخ چیز دیگری نخواهیم بود

پانوشت: امروز اینجا یکساله شد